Over Rico

Rico van Amelsvoort, geboren in 1955 te Valkenswaard, is schilder en tekenaar.

 

‘Ik wil niet gevangen zitten in een stijl’

Rico van Amelsvoort uit Nieuwegein maakte een opmerkelijke ontwikkeling door in zijn leven, want hij begon niet zoals de meeste kunstenaars met tekenen. Nee, bij hem is het allemaal begonnen met schilderen en pas langzaam is die bezigheid overgegaan in tekenen. Journalist Wieke Gaus is geïntrigeerd door zijn manier van werken. Ze schetst het portret van een kunstenaar, die geheel zijn eigen weg bewandelt en een oeuvre neerzet dat zowel kunst als kitsch te benoemen is.

‘Rond mijn 19e ben ik begonnen met dingen van me ‘af te schilderen’. Ik had op school altijd een hoog cijfer voor creatief tekenen, maar toen ik eenmaal verschillende baantjes had gehad waar ik geestelijk op afknapte probeerde ik dat van me af te schilderen.’ Dat deed hij steeds fanatieker, hij nam er meer tijd voor en hij merkte dat hij er voor in de wieg was gelegd.
‘Ik heb het in feite nooit als leuk ervaren’. Het schilderen zelf ging meer uit gedrevenheid, een soort roeping. Pas als iets af was gaf het me voldoening en dat is nog steeds zo.
Het verschil met toen is dat Rico er nu rustiger van wordt, het is nu meer meditatie en hij ervaart meer voldoening. Hij vindt het leuker, en daar komt bij dat in de loop der jaren zijn techniek veel beter is geworden.

Van schilderen naar tekenen
Rico doelt met die techniek op zijn tekentechniek. In de loop der jaren ging hij in plaats van te schilderen steeds meer over op tekenen. Hij heeft al behoorlijk wat schilderijen en tekeningen gemaakt maar toch ook nog weer niet zo heel veel. Hij doet lang over een werkstuk, hij wil het perfect hebben. Toch ziet hij zichzelf niet als een perfectionist, daar vindt hij zich te creatief en te veelzijdig voor. Hij vindt dat dit alleen kan als je je aan een stijl houdt. ‘Gemiddeld doe ik 1 tot 3 maanden over een werk. In die tijd werk ik zoveel mogelijk en beschouw het als een soort dagtaak. Ik begin met een beeld dat ik al in mijn hoofd heb, er komt steeds meer bij of, en er valt iets af. In de compositie zelf heerst rust maar qua invulling moet er veel op staan. Ik wil het zoveel mogelijk ingevuld hebben.’

Verschillende stijlen
Wat Rico daarbij ook belangrijk vindt is dat hij niet in een hokje geplaatst wil worden.
‘Ik wil niet gevangen zitten in een stijl. Het zoeken zelf is mijn stijl, je ziet in mijn atelier verschillende stijlen naast elkaar.’

Grote contrasten
Zijn atelier toont inderdaad een grote diversiteit aan stijlen. Van Surrealistisch werk [à la Magritte] tot symbolische werken, beinvloedt door de Jugendstil. Zijn werk kenmerkt zich ook door grote contrasten. Rico beaamt die observatie. ‘Die tegenstellingen zijn soms onbewust ontstaan, maar soms ook bewust gecreëerd uit mijn behoefte om iets totaal anders te maken. Ze staan ook model voor de verschillende periodes in mijn leven.’
Dat blijkt niet alleen uit de stijl, maar ook de basis verschilt. Was het eerst vooral linnen voor olieverf, daarnaast maakte hij ook linoleumsneden, en de laatste jaren dus veel tekeningen. Een opmerkelijke ontwikkeling!

Kitsch?
Hoe benoemt hij nu zijn eigen werk? ‘Soms vind ik zelf dat mijn werk een soort veredelde kitsch is. Ofwel: ik probeer de kracht die kitsch in zich draagt neer te zetten, want ik kan zelf soms echt genieten van kitsch als het prachtig gemaakt is, en dan kan ik de maker bewonderen.
Mijn werk is soms pure decoratie, dat staat voor mij vast. En soms is het daarbij ook puur autobiografisch. Dus al met al twijfel ik zelf wel eens of ik van echte kunst houd!’

 

 

Ontwerp website: Anoki Design